Hamı soruşurdu ki, onu niyə atmıram?
Üç-dörd ay əvvəl yarpaqları saralmağa başlamışdı, sonra tamam töküldü. Get-gedə budaqların ucu qurumağa, sərtləşməyə doğru getdi. Dibini yumşaltdım, dərman alıb üstünə püskürtdüm, xeyri olmadı. Bəlkə soyuqdur? Daha isti yerə, mətbəxə keçirdim. Pəncərənin içinə qoydum.
Pəncərənin qarşısında kiçik masa vardı, mən demək olar həmişə burada nəsə edirdim, gah yemək hazırlayır, gah çay içir, gah da kağız-kuğuzlarla əlləşirdim. Birinci mərtəbə olduğundan buraya birbaşa gün işığı düşmürdü, amma qaranlıq da deyildi.
Havalar daha da soyuyub qış düşəndə anladım ki, çiçəyim həqiqətən quruyur. Heç bir tərpəniş, cücərti yoxdu. Tökülmüş yarpaqlarının yerinə yeniləri gəlmirdi. Eşitmişdim ki, belə olanda bitkiləri budamaq lazımdır. Etdim, faydasızdı. Daha da pis oldu, kiçik budaqlarından məhrum olan çiçək bütün günü çarpayının dibində büzüşüb oturmuş qocalara oxşadı…
***
Həyat isə davam edirdi. Məsələn, bir gün qonşumuz vəfat etdi. Qara yaylığımızı çiynimizə atıb yas yerinə getdik.
- Qızım inistutdan çıxmalı oldu, - başqa bir qonşu qadın kədərlə pıçıldadı.
Yarım il əvvəl də onun əri ölmüşdü. Necə deyərlər, dünyasını dəyişmişdi. Həm öz dünyasını, həm də quru yurdda qoyub getdiyi arvadıyla qızının.
Yenicə dəfn edilməyə aparılmış mərhumun otağında yerdə, xalçanın üstündə necə qatlayıb yerləşdirəcəyimizi bilmədiyimiz ayaqlarımızın dərdini çəkə-çəkə oturub bir-birimizə söykənmişdik. O, məni, mən onu yana aşmaqdan qoruyurduq.
- İş yeri necə oldu?
- Götürmədilər, deyir olanları da çıxardırıq.
Ah çəkdi, barmaqlarına dolayıb didişdirdiyi yaylığının ucunu gözünə sıxdı. Mərhumun uzaqda yaşayan bacısının içəri girməsiylə növbəti ağlaşma qopmuşdu:
- Hanı mənim qardaşım?! Kim apardı mənim qardaşımı?! – bacı əllərini yana açıb ağlaya-ağlaya başdakı qadınların yanında özünə yer elədi.
- O cür çalışqan qız, - təəssüflə dilləndim.
- Nə edim, kimin üstünə gedim, çatdıra bilmirəm…
***
- Muradı gördüm, - qızım dərsdən gəlib bir ayağı dəhlizdə, bir ayağı mətbəxdə səsləndi, - yolun qırağında moyka var ha, oradaydı, işləyir deyəsən…
Alsu ilk dəfə deyil ki, belə xəbərlə gəlir. Bu qədim əyalət şəhərində həyatın qara üzüylə tanışlıq məktəb yoldaşlarının bir-bir məktəbdən çıxıb haradasa işləməyə getməsiylə başlayıb…
- Məni gördü, utandı, üzünü yana tutdu…
Həmişə də belə şeylərin dərdini çəkir.
- Bir də görəndə çağır, - deyirəm, - keçib getmə. Hal-əhval tut.
- Yaxşı.
***
- Qabı yaxşıdır, təzədir. - Qonşumla mətbəxdə oturub ordan-burdan nəsə danışırıq, dibçəyə işarə edir. – Başqa çiçək əkmək olar, mən sənə təzə nəsə gətirərəm.
Ürəyim sıxılır.
- Yox, hələ sağdır, göyərəcək…
- Sən allah, mən nə vaxtdır bu dibçəyi bu halda görürəm, qup-qurudur, nəyi göyərəcək? Təzə qələm salmağın da yaxşı vaxtıdır…
Pəncərədən çölə boylanıram, həyətdən mart günəşinin isidib əritdiyi, damdan tökülən qar sularının səsi gəlir...
Qonşum gedir.
-Sabah dəyib qələm verərəm, - qapının ağzında məni xaticəm edir.
Mətbəxə qayıdıram.
“Gərək, yanında danışmayaydıq”, - dibçəyimə yaxınlaşıram. Barmaqlarımı kəsilib qısalmış, qup-quru iki budaqda gəzdirirəm. Budana-budana ancaq bunlar qalıb. Mənim quru çiçəyim heç nə demir. İnadla susur.
Dodaqlarımı növbəylə budaqlara toxundururam.
“Mən bilirəm, sən hələ sağsan”…
***
- Muradı gördüm, - qızım gödəkçəsini əynindən çıxarda-çıxarda ardımca otağa gəlir, - gördü çağırıram, gəlməli oldu. Arıqlayıb, gözləri çuxura düşüb, amma çox sevindi, dərslərdən danışdıq, ona testlər-filan aparacağam.
Başımı tərpədirəm, yəni yaxşı eləmisən.
Qızımın gözü yol çəkir:
- Əlində siqareti vardı, mən çağıranda kənara atdı… Pis adamlara qoşulmaz, hə? Səncə eləməz elə şey? Çox yaxşı oxuyurdu.
O qədər balacadır ki, oğlanların siqaret çəkməyini yoldan çıxmaq hesab edir.
***
Evdə heç kim yoxdur.
“Mən bilirəm, sən diriləcəksən, ən yaşıl yarpaqlarını göyərdəcəksən, ən gözəl çiçəklərini açacaqsan,- əlimdəki meyvəni doğraya-doğraya çiçəyi dilə tuturam. - Düzdür, qolunu-budağını kəsib atmışıq, amma sən onları yenidən göyərdə bilərsən”.
Bu, artıq vərdişdir. Daha öz dediyimə özüm də inanmıram, amma eyni şeyləri təkrarlamağa davam edirəm. Uşağını danlamağa vərdiş etmiş analar kimi.
***
- Bir dəfə bir evə getmişdik. Yay vaxtı. Havalar çox istiydi, yerdən-göydən od qaynayırdı. Meşələrdə, dağlarda ağaclar susuzluqdan əziyyət çəkirdi. Yol kənarlarında vaxtsız xəzəllər oynayırdı. Nə vaxtdı, yağış yağmamışdı, arxlarda, bulaqlarda sular azalmışdı, fasiləylə verilirdi, hamı əziyyət çəkirdi. Qapıdan içəri keçdik, həyətin bir tərəfində, divarın dibində sırayla beş-altı ağac boy vermişdi. Həyətin yaşıllığı qalmamışdı, ağaclar susuzluqdan yarpaqlarını tökmüşdü. Evin qabağındakı böyük bir hovuz diqqətimi çəkdi. İçi suyla doluydu. Üstünün açıqlığından, üzündə yığılan zir-zibildən görünürdü ki, yeməyə-içməyə, təmizliyə yarayan su deyil. Dönüb divarın dibindəki quruyan ağaclara baxdım. Evin sahibi o hovuzdan bir vedrə su götürüb ağacların dibinə tökməyi ağlına gətirmirdi. Alçaq! Elə adamın ağacı olmaqdan dağda-dərədə qurumaq yaxşıdır. Bilərsən ki...
- Nə fərqi var? – qonşumun belə uzun moizələrə səbri çatmır. Özü də başqa şeyə gəlib. Deyir, özünə süpürgəçi işi tapıb, gözəllik salonunda. Sevinir. Bir ovuc da kişmişli ləpə gətirib, şirinlik. – Qurumaq qurumaqdır.
- Deyil, - sakitcə cavab verirəm. – Ağaclar dağda-dərədə öz-özünə birir, həyətə isə kimsə gətirib əkib. Əkibsə, qurutmamalıdır.
- Əşşi, - qonşum özünə çay süzür. – Bizi də kimsə götürüb evinə aparmışdı, axırı nə oldu?
- Mən nə deyirəm ki?
***
Axırda nə oldu?
Əvvəl ən dibdən kiçik bir tumurcuq puçurladı, sonra ikincisi, sonra üçüncüsü...
Çiçəyim canlanmağa başlamışdı.
Pəncərənin o üzündəki albalı ağacının çiçəkli budaqları arıların gəlişinə hazırlaşırdı.
11:56 
111
